Roger Bougie profiteert van vormcrisis

(2018-05-11)

De derde cyclus van de Groepencompetitie mag zich verheugen in een recordaantal deelnemers: 59. In de praktijk zijn er per avond zo’n 25 partijen. Die verdienen alle nadere beschouwing.


Sinds Orwell weten we dat sommige mensen gelijker zijn dan anderen. In de D-groep was deze misantropische waarheid aan minstens twee spelers niet besteed. Bert Wels en Theo van de Hoek worstelden de héle avond als gelijken; ze gaven geen krimp - althans niet eentje die door de tegenstander werd opgemerkt. In de andere D-clashes ging het er minder egalitair aan toe. Om half tien leek Fons van Leersum met de verkeerde kleur tegen Theo Mulder te spelen, maar nee… het was al zijn kans op revanche. Tijdens de après-échecs zocht Wil Wouts naar woorden om de diepte van zijn vormcrisis te illustreren. Opeens had hij ze gevonden. De armen heffend naar zijn nietsvermoedende tegenstander sprak hij de onvergetelijke oneliner: "Nou ja, ik verlies van Roger Bougie." Hoewel de laatste lettergreep wat nadruk meekreeg, tekent het Wils zachtaardige natuur dat hij de toevoeging ‘zelfs’ achterwege liet. Deze subtiliteit ging aan toehoorder Hans van Driel ongemerkt voorbij. Hij leek in hoger sferen te verkeren na de strakke zege op Ad Haans.
Ook in de C-groepen sloofden allen zich uit om aan tonen dat er verschil moet zijn. Dat lukte in alle acht partijen, maar in twee gevallen viel dat anders uit dan menigeen verwacht had. Zo slaagde Kees Gelens - nota bene met dispensatie toegelaten tot deze biotoop - erin om ratingfavoriet Jeroen van de Rijt onderuit te halen. Dat Elroy Kerstens zijn positionele voordeel tegen Jan Weijters in winst omzette, baarde bij de volgers iets minder opzien, we hebben hier te maken met een ambitieuze jongeling die - net als (jaja!) Roger Bougie en Henri Anemaat - bij zijn entree wat laag is ingeschat. Nieuweling Thomas Schollen - die qua uiterlijk én rating als één druppel water op zijn ontdekker en voetbalteamgenoot Jan Sprenger lijkt - verloor vorige week nog een uitputtingsslag, maar zette het leergeld nu om in een marathonzege op Guus van Heck. De rest van de C-duels kreeg met Cees Zoontjens, Bastiaan van de Rijt, Andries Deliën, Jaap Steenkamer en Carlo Butalid geen onverwachte winnaars. Omdat wij nu eenmaal iedereen vermelden in dit verslag toch ook maar even de verliezers, in volgorde van opkomst, of beter ondergang: Paul Vermee, Ton Tepe, Bjoern Hofmans, Nico Dignum en Jeffrey van Huijgevoort.
Over snelle ondergang gesproken: die kun je in de rapidformule die we in de B hanteren gerust aan Thomas Tepe overlaten. In razend tempo spoedde hij zich tegen Sebastiaan Dijksman naar een 2-0 nederlaag. Dan manoeuvreerde René van den Bosch stukken behoedzamer. Weliswaar verloor hij de eerste pot van Bart van den Berg, maar in de tweede lag remise voor het grijpen. Na even bij de WL gecheckt te hebben of we misschien volgens de knockout-formule speelden - gelukkig niet - pakte René het halfje. Hem zien we volgende week gewoon terug. Henry Flikweert gedijt goed in de B. Hij verschalkte Maarten Werkhoven in de eerste partij, maar moest met zwart wel de gelijkmaker accepteren. In de B1 tekende Bas Rosheuvel wederom een 2-0 aan, deze keer moest Emil Voorhorst eraan geloven - al miste die in de eerste pot mooie kansen.
Dan de groep waar de mensen het minst gelijk willen zijn, de A. Opvallend genoeg lukte het in vier matches niet om de ander zijn ego te verpulveren. Rudolf Kat en Kienfong Lie Kwie speelden zelfs tweemaal remise, al vochten ze er wel om. Reinier Jaquet en Stefan Hess wonnen ieder hun zwartpartij. In de matches Joost Op ’t Hoog-Ruud Feelders en Erik Dignum-Tijmen Kampman werden dan weer alle witpartijen in winst omgezet. Knap van Joost en Erik, waarbij laatstgenoemde een beetje toverde vanuit mindere stelling. Twee A-matches kregen wel een beslissing. César Becx bleek de bloeddorstigste; hij bleef Ron de Veen twee keer de baas. Bij Mart Nabuurs-Mark Clijsen was er sprake van een curieuze mix. De eerste rapidpartij stond bol van de strijdlust. Mart won. Als om zich te verontschuldigen voor deze schending van de medemenselijkheid bespaarde hij Mark daarna een nieuw échec door in reeds gunstige stelling na vier(!) zetten remise aan te bieden.
Compleet is compleet: Guus Vermeulen en Leo van Gelder hielden elkaar, geheel in de geest van dit stuk, in evenwicht. De bijgewerkte Stukkenjagers-ratings staan hier.


verder naar website